Hieronder staat de tekst van de overdenking die dominee Siebe Sijtsema zaterdagavond 24 december uitsprak tijdens de kerstnachtviering in Sportstad:

Go tell it on the mountain…. 

Wat moet je met dit thema als het Woutersbergje zo’n beetje ons enige hoogtepunt is.

Nou, misschien wel heel veel als je de bergen en dalen niet al te letterlijk neemt.

Zo zitten we in een economisch dal, zie je als een berg tegen iets op en ook al zijn wij in ons vlakke polderland wel eens wat vlak in onze emoties, ook wij kennen vast en zeker onze bergen en dalen onze tipjes en dipjes, onze niemendalletjes en piekmomenten.

Voor velen is kerst zo’n piekmoment, een hoogtepunt, een toptijd.

Maar laten we niet vergeten dat er ook in deze tijd mensen in een dal zitten; sterker nog dat een dal soms dieper lijkt als er om je heen bergen van geluk, gezelligheid en licht zijn.

Het zou oppervlakkig zijn als we daar vandaag aan voorbij gaan. En dat kan ook niet, vanwege dat kind gestald in een voederbak. Dit kind ligt bewust  niet in een wieg op hoge poten, wordt niet geboren op een berg maar laag bij de grond, in het donker, in het dal.

En daarmee is dit kind a serious request, een serieus verzoek, van God aan ons
om oog te hebben voor  mensen in lijden, mensen in het dal.

Dit Kind, geboren in het dal, roept ons op: “Zie om naar elkaar, in het bijzonder naar de zwakken in de samenleving.”  Het levert hem een berg verzet op. Hij wordt bespot, gemarteld, gekruisigd. Wat een dieptepunt. Maar wie dacht dat Hij voor dood bleef liggen of dat God het er bij liet zitten, heeft het mis. Want Hij stond op en begon opnieuw.

 Ik vertel dat nu zo even 1,2,3 maar geloof me, opstaan is geen fluitje van een cent; uit een dal klimmen, doe je niet zomaar. Jan Ykema heeft laten zien wat voor  een topprestatie dat is. Een prestatie,  anders dan het winnen van een zilveren medaille. Anders maar niet minder groots.

Ik hoop dat ieder die bezig is uit een dal te klimmen, de kracht krijgt voor die topprestatie. Want  zelfs al heeft je fiets een bergverzet, dan nog moet je zelf een berg verzetten. Je moet het zelf doen, maar hopelijk niet alleen.

Hopelijk zijn er mensen die jou de hand reiken, die klimmers een duwtje in de rug geven. En persoonlijk geloof ik dat er een bovenmenselijke kracht is die een mens boven zichzelf uit tilt.

Ik noem die Kracht: God en zie in dit Kind in de kribbe dat deze God zich niet hemelhoog verheft maar naast mensen in het dal komt staan, hen kracht geeft, draagt én hoop geeft aan wie overhoop liggen met zichzelf, anderen, het leven.  

Nee, ik beloof jullie vanavond geen gouden bergen maar wel bergen van hoop, hoop die doet leven, hoop die op bergen en in dalen mensen de moed geeft om te blijven klimmen of bergen te verzetten.

Die hoop…….

Go tell it on the mountain op het  platteland en zeker in de dalen.

Maar…..
met dat je dat doet,

steek dan ook je handen uit naar anderen want dan ben je daadwerkelijk een hoopgevend mens.

Amen.